2012/Nov/10

★  แค่เพียงได้รู้ ว่าคิดถึงกัน ♫  ♬ ♪

อยู่ตรงนี้ ฉันคิดถึงเธอ
อยู่ตรงนั้น ไม่รู้ว่าเป็นยังไง
อยู่ตรงนี้ ฉันเหงาเหลือเกิน
ได้แต่คิด ถึงวันที่มีเธอใกล้

ในวันนี้ ที่เธอนั้นไม่อยู่
อยากให้รู้ ว่าคิดถึงเธอเท่าไร
ในวันนี้ ที่เราสองคนต้องไกล
ในใจฉันยังมีแต่เธอ

แค่เพียงได้รู้ ว่าคิดถึงกัน
แค่เพียงเท่านั้น ที่ฉันต้องการ
แค่เพียงได้รู้ ว่าคืนและวันที่ฉันนั้นต้องพ้นผ่าน
ยังมีหนึ่งคนที่รอฉันอยู่

อากาศหนาว ฉันคิดถึงเธอ
อากาศร้อน ๆ ฉันคิดถึงเธอเช่นกัน
ตื่นเช้า ฉันคิดถึงเธอ
ก่อนนอน ฉันคิดถึงเธอทุกวัน

ในวันนี้ ที่เธอนั้นไม่อยู่
อยากให้รู้ ว่าคิดถึงเธอเท่าไร
ในวันนี้ ที่เราสองคนต้องไกล
ในใจฉันยังมีแต่เธอ

แค่เพียงได้รู้ ว่าคิดถึงกัน
แค่เพียงเท่านั้น ที่ฉันต้องการ
แค่เพียงได้รู้ ว่าคืนและวันที่ฉันนั้นต้องพ้นผ่าน
ยังมีหนึ่งคนที่รอฉันอยู่

ทำให้ฉันรู้และเข้าใจ
ในวันนี้ที่สองเรานั้นต้อง ห่างกันไกล
แต่มันไม่ใช่ตลอดไป

แค่เพียงได้รู้ ว่าคิดถึงกัน
แค่เพียงเท่านั้น ที่ฉันต้องการ
แค่เพียงได้รู้ ว่าคืนและวันที่ฉันนั้นต้องพ้นผ่าน
ยังมีหนึ่งคนที่รอฉันอยู่

แค่เพียงได้รู้ ว่าคิดถึงกัน
แค่เพียงเท่านั้น ที่ฉันต้องการ
แค่เพียงได้รู้ ว่าคืนและวันที่ฉันนั้นต้องพ้นผ่าน
ยังมีหนึ่งคนที่รอฉันอยู่

ไม่ว่าจะนานแสนนานเท่าไร

รู้ไหมว่าคิดถึง

รู้ไหมว่าคิดถึง ยามคำนึงคิดถึงอยากใกล้
รู้ไหมว่าเพ้อ ยามละเมอคิดถึงไป
รู้ไหมว่าห่วงใย ยามห่างไกลจะคิดถึงกัน
รู้ไหมว่านอนฝัน ยามหลับตาฝันถึงคนไกล
แล้วรู้ไหมทุกสิ่งที่เป็นไป คือความรู้สึกในใจที่อยากบอกเธอ

 

2012/Nov/10

  

เพลง ว้าเหว่

ขับร้องโดย : วงเพื่อน

ว้าเหว่เร่ไปกับหัวใจช้ำ
เหงากระหน่ำค่ำลงนอนนับดาว

* โอ้เราประคองรักไม่เป็น
กฎเกณฑ์การเอาใจสูญเปล่า
ฟ้าในคืนนี้จึงดูเศร้า
เดือนเสี้ยวแขวนแทนดาวราวฟ้าดูริบหรี่
ว้าเหว่อยากเร่ไประบายสี
เขียวขจีห่มชีวีพฤกษ์ไพร
อยากบินไปทาสีฟากฟ้า
ให้ดูงามตาเป็นฟ้าใหม่
สีดำคือรอยช้ำในดวงใจ
จะทาสีขาวให้ใคร ๆ หัวใจงาม

 http://www.youtube.com/watch?v=UMbyrLfQP2g&feature=related

 

เหงา เศร้า เดียวดาย ว้าเหว่
ไม้หอม
เหงา เศร้า  เดียวดาย ว้าเหว่
เหมือนล่องเรือรอนเร่ตามหาฝัน
เหนื่อยนักกลางทะเลฝ่าฟัน
เหงา เศร้า  จาบัลย์  หวั่นใจ

เหงา
ตามเป็นเงาความฝันใฝ่
เดียวดายเกินกว่าจะมีใคร
เปล่าดายร้างไร้ในวิญญาณ์

เศร้า
เก็บเอาความหม่นเทาเข้ามาหา
เหมือนเร่ขายไม่อยากซื้อยังแถมมา
เกลื่อนอยู่บนดวงตาให้อาวรณ์

เดียวดาย
ภายใต้สายลมหนาวยังออดอ้อน
อ้างว้างหวั่นไหวในนาคร
หนาวคลื่นสะท้อนให้อ่อนใจ

ว้าเหว่
เกินกว่าเรือไกวเปลความโหยไห้
โดดเดี่ยวอ้างว้างร้างความห่วงใย
วันนี้หม่นไหม้ใจร้าวราน

ฉัน
จะเดินต่อไปอย่างไรในวัยหวาน
หากวันนี้ต้องอยู่อย่างร้าวราน
ไม่มีแม้แรงบันดาลจากหัวใจ

ฉัน
เหนื่อยล้าเกินฝ่าฟันข้ามไปไหว
เหมือนหมดสิ้นทุกอย่างในวันวัย
เหงา เศร้า เดียวดาย  จนสิ้นไร้ให้ว้าเหว่
ขอบคุณที่มา  ::  http://www.thaipoem.com/forever/ipage/poem131328.html

2012/Nov/10

http://www.youtube.com/watch?v=5g9pyL4aDLg&feature=related

 

★ น้ำผึ้ง หรือ ยาพิษ  ♫ ♬ ♪

พระพุทธองค์ตรัสว่า ความรักเป็นทุกข์ ….
ที่จริงแล้วความรักซึ่งยังอยู่ในขั้นของความเพลินใจจะไม่ก่อเหตุทุกข์ร้อน
 ตราบเมื่อความเพลินใจ (ตัณหา) สั่งสมมากเข้าจนกลายเป็นความติดใจ (อุปาทาน)
 หรือเป็นความเคยชินที่ขาดไม่ได้…ความทุกข์จึงเกิดขึ้น
บทกลอนนิราศที่ประสบความสำเร็จก็เนื่องมาจาก
 พรรณนาความเจ็บปวดของคนพลาดรักได้สมจริงสมจัง

  ใครบางคนกล่าวไว้ว่า…

”ความรักทำให้คนเป็นกวี ส่วนความทุกข์ทำให้คนเป็นนักปรัชญา”


ที่ใดมีมนุษย์ ที่นั่นมีรัก ฉันใด
ที่ที่มีรักก็ย่อมมีความทุกข์ ฉันนั้น
จะเจ็บจำไปถึงปรโลก ฤๅรอยโศกรู้ร้างจางหาย
จะเกิดกี่ฟ้ามาตรมตาย อย่าหมายว่าจะให้หัวใจ

( อังคาร กัลยาณพงศ์ )
เมื่อรักกันไม่ได้ก็ไม่รัก ไม่เห็นจักเกรงการสถานไหน
ไม่รักกูกูจักไม่รักใคร เอ๊ะน้ำตากูไหลทำไมฤๅ

(สุจิตต์ วงษ์เทศ )

ปูชโก ลภเต ปูชํ วนทโก ปฏิวนทนํ
ผู้บูชาเขา … ย่อมได้รับการบูชาตอบ
ผู้ไหว้เขา ย่อมได้รับการไหว้ตอบ
ผู้รักเขา ย่อมได้รับการรักตอบ

 
…….ความรักไม่เคยปรานีใคร เที่ยวเหยีบย่ำ
ทำลายมนุษย์และสัตว์ทั่วหน้า ตั้งแต่กระท่อมน้อยของขอทาน
ไปจนถึง พระราชวังโอ่อ่าของกษัตริยาธิราชผู้ทรงศักดิ์ ความรักกัดกินหัวใจของคน
ไม่ว่าวัยเด็ก หนุ่มสาว หรือวัยชรา เมื่อใครหลงใหลมึนเมาแล้วก็ห้ำหั่นย่ำยีจนพินาศลง……

คนที่ไม่เคยรบก็มักจะทะนงว่าตนกล้า
คนที่ไม่เคยงานมักจะทะนงว่าตนเก่ง


คนที่ไม่เคยรักก็มักจะทะนงว่าตนรักได้โดยไม่มีทุกข์
 ทั้งนี้เพราะไม่เคยรู้ซึ้งถึงกำลังของนารี จริงทีเดียวที่ท่านกล่าวไว้ว่า …..
พระอาทิตย์มีในเวลากลางวัน พระจันทร์มีในเวลากลางคืน
แต่นารีมีทั้งกลางวันและกลางคืน ทั้งบนบกและในน้ำ ทั้งเวหาและป่ากว้าง
 มิฉะนั้นแล้วทำไมเล่า ขุนพลผู้เกรียงไกรเอาชนะข้าศึกได้ทั้งบนบกและในน้ำ
 ทั้งบนเวหาและป่ากว้าง แต่มายอมแพ้แก่หัตถ์น้อยที่ไกวเปล
มีแต่ความงามและน้ำตาเป็นอาวุธประจำตน…


ในโลกีย์วิสัยอะไรเล่าจะทำให้คนซึมเศร้า
และชื่นบานมากไปกว่าความรัก ที่มีทั้งความขมและความหวาน มีทั้งเร่าร้อน ตื่นเต้น
 และเยือกเย็นละเมียดละไม

 

ขอบคุณที่มา  ::  http://www.umarin.com/board/index.php?topic=1744.0

edit @ 10 Nov 2012 23:11:54 by ~*เหตุผลของหัวใจคือ รักเธอฟ้าใสใส~*